Prva pomisao na reč „vitez“ jeste srednjovekovni vojnik u sjajnom oklopu sa mačem u ruci koga čega prelepa princeza u dalekom zamku. Ali viteza ne čini njegovo oružje, princeza i „daleki zamak“ nego srce ispunjeno hrabrošću, spremnost na žrtvu i pomoć ugroženima. Jedan takav vitez hrabrog srca, nemirnog duha, čiji je život bio ispunjen patriotizmom i ljubavlju prema svom narodu i svojoj zemlji rođen je 18.10. 1967. godine u Salašu Noćajskom od oca Obrada i majke Ružice. To je bio Vlada Lukić, u ranom detinjstvu povučen i tih dečak ali u mladaločkom dobu neustrašiv, hrabar i rodoljubiv mladić. Odrastao je u svom selu i uz dedine priče o prošlosti srpskog naroda svoje srce ispunio patriotizmom i spremnošću na žrtvu za svoje ideale.
Početkom 90-ih godina prividno jaka socijalistička Jugoslavije, koja je svoje postojanje dugovala kultu Josipa Broza Tita počela je da se ruši kao kula od karata. Na teritoriji Hrvatske vaskrsla je ideja ustaštva čija je glavna ideja bila uništenje svega što je srpsko. Širom Hrvatske u mestima naseljenim srpskim stanovništvom počele su barikade Srba kako bi sprečili da se ustaški nož kao nekad u Drugom svetskom ratu ponovo napije srpske krvi. Nemirni duh Vlade Lukića probudio je u njemu želju da pomogne svom napaćenom i uplašenom narodu, te se mladi Salaščanin priključio grupi istomišljenika na putu u Dalj i Borovo naselje kao ispomoć svojim sunarodnicima. Ubrzo je došlo i do oružanih sukoba između lokalnih Srba i Jugoslovenske narodne armije (JNA) sa hrvatskim separatistima i njihovim oružanim formacijama. U takvoj atmosferi osvanuo je 6. maj 1991. godine, kao pripadnik specijalne jedinice izviđača na svoje mobilizacijsko mesto javio se i Vlada Lukić. Međutim, njegova jedinica je bila stacionara u selu Martinci tokom celog leta i nije učestvovala u borbama što je Vladu navelo da se kao dobrovoljac priključi Gardijskoj brigadi JNA pod komandom Veselina Šljivančanina. Gardijska brigada je kao elitna jednica JNA poslata u pakao uličnih borbi za grad Vukovar.
Uz Gardijsku brigadu ratovali su i pripadnici Teritorijalne odbrane (TO) Vukovar koji su oktobra meseca bili priključeni Vladinoj jedinici koja je među prvima krenula u proboj u vreme najžešćih borbi za Vukovar. Za svoj rođendan 18. oktobra Vlada je trebao da bude kući, međutim svoj rodni Salaš više nikada nije video. Umesto da slavi rođendan sa svojom porodicom Vlada je kao izviđač dobio naređenje da sa operativnom grupom Gardijske brigade i jedinicama TO krene u operaciju čišćenja reona Leva
Supoderica od hrvatskih snaga kuću po kuću. U toku ove akcije, koja je predstavljala početak velika ofanzive JNA 21.10.1991. godine Vlada je pao kao žrtva zasede hrvatskih oružanih snaga u ulici 1. maja (danas Bogdanovačka) u Vukovaru. On je ranjen tako da nije mogao da se kreće i potom je ubijan satima, metak po metak dok nije iskrvario. Zahvaljujući hrabrosti ratnih drugova telo mladog Salaščanina je izvučeno i predato porodici koja ga sahranila na groblju u Salašu Noćajskom gde i danas počiva. Da je živ Vlada bi danas imao decu, živeo bi mirno sa svojim komšijama i bio bi voljen kao što je i bio tokom svog kratkog života.
Umesto dugog i mirnog života Vlada se opredelio za put Kneza Lazara, Karađorđa i Kajmakčalanskih junaka da svojom žrtvom kupi sebi i svom narodu Nebesko carstvo. Vladina žrtva je primer da su i posle Kosova kao i dan danas srpkinje nastavile da rađaju nove Obiliće, ako mi zaboravimo njihovu žrtvu onda smo narod osuđen na propast i sigurnu smrt. Kao i hiljade drugih pre njega Vlada Lukić se opredelio za večnu, nebesku Srbiju. Na nama je da ta ideja živi ili da se zauvek poput bezličnih atoma opredelimo za Srbiju „koja žmuri i ćuti dok je pale, koju drugi po svojim merama kroje, kojoj drugi govore šta da seje i žanje. Za Srbiju koja zaboravlja sopstvenu decu, svoje junake i svoje mučenik“ za koju će te se Srbiju odlučiti? Ako pitate omladinu iz Salaša Noćajskog odgovor je više nego jasan. Omladina se ne stidi ni svojih pradedova, dedova, očeva, ni stričeva ni ujaka nego čezne za istinom, slavom i dostojanstvom koju su njihovi preci stekli na bojnom polju.
Danilo Jadranski
Foto: Privatna arhiva porodice Lukić
