Ugledni prevodilac sa nekoliko evropskih jezika, Gligorije Gliša Ernjaković, rodom iz Martinaca, u široj srpskoj kulturnoj javnosti će ostati zapamćen najpre po vrhunskom prevodu sa nemačkog čuvene Kanicove „Srbije“. Za nju je zaslužio najznačajnije republičko priznanje za prevodilaštvo – nagradu „Dr Miloš N. Đurić“ (1985), koje su, inače, ponele još dve Martinčanke, Mirjana Vukmirović i dr Ksenija Maricki Gađanski.
Pored kapitalnog dela austrougarskog putopisca, arheologa i etnologa Feliksa Kanica „Srbija. Zemlja i stanovništvo od rimskog doba do kraja XIX veka“, prvi put objavljenog 1904. godine, Ernjaković je prevodio i sa drugih jezika (engleski, danski, slovenački). Radeći godinama u državnim prosvetnim službama, istovremeno se bavio prevođenjem dela iz domena društvenih nauka i književnosti, između ostalih Kanta, Fojerbaha, Ničea, Getea, Encensbergera, Habermasa, Kjerkegora, Šafa, Nojmana, zatim Goričara, Kardelja i dr.
Sin naprednog zemljoradnika Mladena Ernjakovića i žene mu Katarine, Gligorije je svetlost dana ugledao 11. januara 1914. u Martincima. U rodnom selu je pohađao osnovnu školu (1920 – 1924), a svih osam razreda gimnazije, sa velikom maturom, u Sremskoj Mitrovici (1924 – 1932). U toku gimnazijskog školovanja je bio aktivan u raznim đačkim organizacijama, a izvan škole poznat kao vrstan fudbaler. Igrao je za martinački FK „Zanatlija“, potom i za „Podrinje“ iz Mačvanske Mitrovice – klub radnika tamošnjeg brodogradilišta.
Za vreme studija na Filozofskom fakultetu – filozofska grupa nauka, u Beogradu (1932 – 1938), bio je veoma aktivan u naprednom studentskom pokretu. Jedno vreme predsednik Opšte studentske menze, kojom su, inače, rukovodili istaknuti komunisti Beogradskog univerziteta, Ernjakovića su kaznili jednogodišnjim udaljavanjem sa studija (1935/36). Istovremeno, politički je bio angažovan i u svojim Martincima, zajedno sa Jovankom Gabošac, njenim bratom Savom, dr Lazarom Kurčulićem, Veljkom Kovačevićem i drugima. U selu je, pred rat, skrivao studentskog partijskog rukovodioca Cvijetina Mijatovića, kasnije predsednika Predsedništva SFRJ.
Od 1939. godine Gligorije Ernjaković je službenik Ministarstva prosvete u Beogradu. Zbog komunističke delatnosti, međutim, avgusta 1940. je bio uhapšen i osuđen na dve godine robije. Posle izdržane kazne u Mariboru, četiri meseca je proveo u logoru, a zatim do kraja rata na prinudnom radu u Nemačkoj. Od 1945. do 1947. radi kao profesor u Zemunskoj gimnaziji, potom u republičkim i saveznim organima prosvete, da bi iz Instituta za međunarodni radnički pokret, 1976, otišao u penziju.
Za vreme rada u Saveznom zavodu za školstvo naročito se zalagao za uvođenje psihološke, kao i službe profesionalne orijentacije u škole. U vezi s tim, 1955, bio je na tromesečnom studijskom boravku u skandinavskim zemljama i učestvovao na više međunarodnih skupova u organizaciji Uneska. Kao prevodilac, Ernjaković se veoma isticao u svom staleškom i stručnom udruženju. U nekoliko mandata je bio član uprave i raznih radnih tela, a 1960/61. i predsednik Udruženja književnih prevodilaca Srbije.
Pored nagrađene Kanicove „Srbije“, Gligorije Ernjaković je preveo „O lepom i uzvišenom“ (Kant), „Pojam strepnje“ (Kjerkegor), „Sociologija“ (Goričar), „Pisma“ (Gete), „Razgovori s Marksom i Engelsom“ (Encensberger), „Javno mnjenje“ (Habermas), „S one strane dobra i zla“ i „Genealogija morala“ (Niče), „Istorijsko poreklo svesti“ (Nojman), „Perspektive savremenog socijalizma“ (Šaf) i druga dela.
Udruženje književnih prevodilaca Srbije dodelilo je Gligoriju Ernjakoviću, 1989, nagradu za životno delo. Umro je u Beogradu 2009. godine.
D. Poznanović
